uitzicht

wabisabi

belle epôque

double bind communications

www.vijftakt.be
Iedereen een label ? Vijftact daagt uit
sensibiliseringsproject, met steun van de Vlaamse minister van Cultuur

De vermelde site wil een fenomeen, de invloed van een label op de situationale, de gesitueerde zelf- en anderperceptie, bespreekbaar maken, daarrond sensibiliseren en via akties in de publieke ruimte “de nieuwsgierigheid wekken van de gewone man in de straat. Op die manier willen we met het project, zonder voorbij te gaan aan de noodzaak van labeling, een bijdrage leveren tot het inperken van de negatieve effecten van labeling.”

De site roept op om, via dialoog, ervaringen uit te wisselen “over hoe we zelf etiketteren en hoe dat ons gedrag beïnvloedt; welke stempels we opgeplakt krijgen, door wie, met welke gevolgen en hoe we daarmee omgaan; welk label we zelf kiezen en waarom; wat anders zou kunnen en moeten …”

de site zou men kunnen bekijken als een vb. van wat Bateson in 1972 (en waar ook journalistieke werkwijzen niet aan schijnen te ontkomen, althans het is interessant om er zo naar te kijken) heeft omschreven als “double bind communication”: paradoxale communicatie, in sommige gevallen pathologisch, in het geval van de journalistiek, de betreffende website?, dan sociale pathologie creërend.

Immers, de site wil “met het project, zonder voorbij te gaan aan de noodzaak van labeling, een bijdrage leveren tot het inperken van de negatieve effecten van labeling.”

maw:
- label je niet, dan ben je geen goede burger (het moet, het is een noodzaak)
- label je wel, dan ben je ook geen goede burger (want het heeft negatieve effekten)

Het gaat niet over het labelen als akt, niet over het woord label, het zijn slechts containerbegrippen. Het gaat over normatieve omgevingen/discoursen van tekort, onvolkomenheid die een (groeps)pathologiserende beleving van het label beinvloeden en die door hun pervasiviteit mee helpen zorgen dat een negatieve beleving in stand/instant wordt gehouden waarbij ahw. alleen maar een natuurlijk en historisch fenomeen wordt voorgesteld zoals wordt gesuggereerd in de woordkeuze van de vijftakt.be-makers, ‘de noodzaak van labeling’. Waarvoor dient labeling? Wat zijn haar bedoelingen en in welke omstandigheden hebben ze nut? Een soort mer (milieu-effektenrapportage), een impaktstudie van de toepassing van het begrip zou relevant kunnen zijn.

Een mogelijke uitweg uit die sociale pathologie-construktie is communicatie over de communicatie: Hoe werken double bind strategieën, hoe kunnen ze herkend worden? We kunnen ze misschien niet vermijden maar we kunnen ze wel blootleggen, verduidelijken zodat eenieder die ze als individu, als groep oplegt en/of ervaart, zich kan verweren door ze te benoemen.

Gezien hun impakt op de situationale van mensen, zouden media als kritische duidingsmogelijkheid van de politieke besluitvorming, het economische denken, het hedendaagse techno-medische discours, het geinstitutionaliseerde welzijnsstakeholdersschap en hun wederzijdse beinvloedingen, in hun rol als plek van informatiegaring, perceptiebeinvloeding, -bepaling en dus labeling, interessante bijdragen kunnen leveren aan de gezamelijke hantering van deze double bind strategieën. Dat zou, naast het uitnodigen van de gewone m/v/mv/vm in de straat, een weldadig verstrekkende invloed kunnnen genereren, net wat de bedoeling van de site is zoals ik dat begrepen heb.

inspiraties:

1. Emotions in the wild: The situated perspective on emotion
http://paul.representinggenes.org/webpdfs/EmotionsintheWild.pdf
2. Inside or Outside of Politics? Metaphor and Paradox in Journalism
http://www.nordicom.gu.se/common/publ_pdf/29_hellsten.pdf
3. Ik in Veelvoud. Een zoektocht naar de relatie tussen mens en psychiatrische diagnose. Jasmina Sermijn, 2008, 112 p.
4. Edward Lorenz, father of chaos theory and butterfly effect, dies at 90. http://web.mit.edu/newsoffice/2008/obit-lorenz-0416.html
“By showing that certain deterministic systems have formal predictability limits, Ed put the last nail in the coffin of the Cartesian universe and fomented what some have called the third scientific revolution of the 20th century, following on the heels of relativity and quantum physics,” said Kerry Emanuel professor of atmospheric science at MIT.
5. Catastrophe, Chaos, Complexity, Theory. http://www.yorku.ca/jspot/1/dayletts.htm
“one of the most important contributions that complexity theory can make to the social sciences and humanities is to revalue contradictory, both-and modes of analysis and action”

focus op tv

zwanger

tsunami

gebruiken

sin

eieren voor wiens geld

Gisteren op tv, het smelten van de ijskappen, tussen nu en 50 jaar zouden ze allemaal gesmolten kunnen zijn wat het zeepeil 7 meter hoger zou kunnen maken en de opwarming nog veel groter aangezien water meer warmte-energie opneemt dan reflecterend ijs. Grootschalige dieren- en mensenmigraties dan wel verdwijningen van soorten, het zit er allemaal aan te komen, ik zal het misschien nog net zien gebeuren allemaal. Het is nu al zeker dat het niet meer voorkomen kan worden, we kunnen er alleen nog voor zorgen dat het niet erger wordt (sekundaire preventie heet dat) en dat de ontegensprekelijke gevolgen zoveel mogelijk beperkt en opgevangen worden (tertiaire preventie) maar waar gaan al die klimaatmigranten naartoe kunnen? Europa, de Schengenzone, wordt nu al gesloten, het lijkt wel een zeer sinistere voorbereiding op de toekomst. In alle geval, wat wetenschappers zijn beginnen aanduiden als de kleine ijstijd, die loopt nu wel degelijk ten einde, daar is men het over eens. Ik zou die stervende (nou ja, het is een ook maar een vorm die verandert) ijskappen wel van dichtbij willen meemaken. Al dat wetenschappelijk onderzoek errond stelt toch ook maar een bepaalde manier van kijken voor, volgens mij wordt daar vooral veel geld aan verdiend, tegenwoordig de enige bestaansreden nog van wetenschap.

en ondertussen komen ze doodleuk vertellen dat uw scharreleieren vol dioxines zitten, neenee, niets om je zorgen over te maken, geen paniek veroorzaken. Ach, het gaat niet over paniek, het gaat erover gewoon te durven stellen dat de natuur om zeep gaat zonder veel poeha, rustig en gedecideerd. Niets is erger dan te doen alsof het paniekzaaierij is, zoals het veel erger is dat iemand vermist is dan dat je weet dat iemand dood is, de energievretende onbalans tussen hoop dat er misschien nog leven is en het besef van de potentiële illusie daarvan. Dat in onwetendheid houden van mensen, dat is misdadig. We hebben het nochthans al meegemaakt, wir haben es nicht gewusst. Zelfs de leiding van de joods-hongaarse bevolking
destijds bleef het bestaan van de vernietigingskampen ontkennen tov. de eigen mensen om toch maar geen paniek te veroorzaken. Het is me wat die europese beschavingsidee. Als een massa bevangen wordt door paniek, kan een revolte uitbreken, ook daar heeft men ervaring mee. Dat is wat men absoluut wil vermijden, het verstoren van de sociale orde, het zoetjes binnen de regeltjes laten kleuren van mensen, niet voor niets de aktiveringsjacht op mensen, zij die werken in kapitaalgestruktureerde omstandigheden kunnen geen revolte maken, zijn s’avonds te moe om alsnog iets te ondernemen. Er is geld en rijkdom genoeg om de pensioenen van iedereen rustig en redelijk te kunnen betalen, veel heb je niet nodig als je oud bent, nochthans blijft men maar schreeuwen dat de vergrijzingsgolf absoluut dient opgevangen te worden door idereen langer en harder te doen werken. Welke jobs in welke leefwereld dan dienen uitgevoerd, wordt er niet meer bijgezegd. Het gaat slechts nog over beheersing en human resources management, in de praktijk: als er geklaagd wordt, een beetje meer centjes en klaar is kees. Het machinerietje kan weer rustig verder. Jongeren worden in het gareel gedrongen, studeren en werken, werken en nog eens werken en in ruil alle komfort, als ze maar stil blijven, hun stem niet verheffen, niet kritisch leren denken, alleen maar leren produceren en vervolgens consumeren. Onderwijs als schipper naast mathilde heeft hier ook zo zijn — of is het haar — bijdrage �